“O soylu oyuncuyu getirdiler/ süslesin diye trajedi sehpasını:/ Etrafındaki silahlı birlikler/ Kanlı elleriyle alkışladılar/ O unutulmaz sahnede ne çirkin bir söz işitildi ondan/ Ne de bayağı bir davranış görüldü”. Andrew Marvell
Doğumum’un günü; ölümüm’ün günü: ey el değmemiş sayfa! “Beyaz’lar ilk ve son anlamlı seslerdir” diyordu reb Ouadish. Ve reb Salsel: “Tanrı’nın dilini unuttuk. Bütün zamanlarda bu unutma bizim parşömenimiz oldu.” Edmond Jabés
Deniz görmemiş bir tekne gibi canı sıkılıyor ahşap çocukluğumun gövdesi, sizinle dilden dile su olmak arzusuyla mahcup oluyorum, yaprağını düşüren güz sıkıntısı, ten sıcaklığına dönüşüyor, sarı sabır kalbimiz bilge, budala yüzümüz aşka sarkıyor, şiir İstanbul’da şımarıp Erzincan’da efendi bir rüzgâra taşınıyor, kırılgan bir adam, kristal, mavi bir şiirle sevişiyor... Engin Turgut
Şiirsel sözün açığı uçurumda mutlak bir kusursuzluk vardır. Kendi uzaklığına yaptığı her müdahale aslında dilin kayıtsızlığına bir müdahaledir. Şiir kendi ağının ipliğini bu uçurumdan toplarve kendisini kusacakbir rahim arar.
